San, ik heb je viltje gevonden:

xp.

Het pas gemaaide gras was een mooie landingsplaats. Silas, de  kat, is naar binnen gevlucht.

Al sinds jaar en dag is er geen eer aan onze tuin te behalen.

De schutting waait consequent om bij elke windkracht boven 5, de brandnetels tieren welig en laten zich door geen enkele andere vorm van beplanting verdringen.

Gelukkig wist Terror-Jos raad. Met heus volwassen jongensspeelgoed heeft hij de tuin weer omgetoverd in een toegankelijk paradijsje……………….. (nu de schutting nog!)

Mijn zoon van 7 en zijn vriendin van 6:

"Lars, waarom kijk je altijd zo raar als ik naar huis ga?"

"Omdat ik je dan ga missen, Livia…"

"Ik jou ook Lars…"

Niets is leuker dan elke dinsdag droogzwemmen. Een traditie die bijna 5 jaar bestaat en ontstaan is na het baren van in totaal 4 kinderen. Deze kinderen werden weliswaar niet tegelijkertijd gebaard – wij zijn geen supervrouwen- maar wel in korte tijd achter elkaar.

Om het ontstane overgewicht te lijf te gaan gingen 2 van de drie vriendinnen op dinsdagavond zwemmen. De kinderloze vriendin vond het wel best en bleef lekker thuis.
Tot zij op zekere avond de andere twee op de koffie kreeg na het zwemmen en al snel werd dit tijdens het zwemmen totdat het zwemmen helemaal werd afgeschaft. Er werd nog wel een tijdje van huis gegaan met een handdoekje en wat zwemkleding maar die kon in de tas blijven tot de week erop. Met wat chloorwater in de haren kon er met een tevreden gevoel weer huiswaarts gekeerd worden, er was "echt" gezwommen hoor!

Nou, dat overgewicht is er nog steeds, mede in stand gehouden door de kruiwagens chocolade en emmers bier die er op zo’n sportief avondje doorheen gaan.

Barcelona, november 2004

Ben je 7 jaar met een muzikant, heeft het lot er voor gezorgd dat je hem nog nooit live hebt zien optreden. Wanneer het dan eindelijk zo ver is…………….

Kun je je deze nog voor de geest halen?

En kijk dan nog ‘s goed naar die laatste zin…

Ja, hij is echt! Gezet door mijn oude klasgenoot. En ik ben er heeeeel blij mee!

Vrouwengrapjes zijn leuk, maar worden nog veel leuker wanneer ze niet helmaal begrepen worden.

Nog midden in een verbouwing, hebben we op mijn werk inmiddels xe9xe9n zaak echt goed voor elkaar. Het betreft de klapdeuren, die aan de buitenkant alleen met een pasje opengaan.

Na een korte rookpauze liep ik, samen met mijn drs. over-bureau-buurvrouw en een pasje in mijn kontzak weer terug naar ons kantoor. Bij de klapdeuren keerde ik mijn billen frivool naar de kaartlezer en zoals ik al verwachte: de deuren openden.

Drs. over-bureau-buurvrouw barstte in lachen uit. Ik nam aan dat ze het grapje begreep.

Een paar uur later……… x93Ik heb een paar keer mijn billen voor de kaartlezer gehouden, maar de deuren gingen niet openx94, zei drs. over-bureau-buurvrouw. x93Volgens mij zijn mijn benen niet lang genoeg!x94

Ik merk op dat haar pasje dan misschien niet goed werkt. x93Pasje?x94, zegt drs. over-bureau-buurvrouw, x93Had jij dan een pasje in je kontzak?x94

Zaterdagmiddag: 12.30 uur

Plaats: de begraafplaats in Klazienaveen

Bezigheid: het spotten van graven van je voorouders

Hoofdpersonen: mijn wederhelft en ik

Bijrol: de grafdelver

Nu ik ze heb gevonden wil ik eigenlijk wel een bloemetje kopen. Ja, ik had dat eerder kunnen bedenken, maar het komt nu pas in me op. Weglopen zonder een struikje te deponeren is zo kaal.

Klazienaveen heeft deze middag een evenement. Het dorpje wordt opgevrolijkt door vissermanskoren. Tussen twee podia is de bloemenwinkel snel gevonden. De bloemist is aardig, waardoor ik een kwartier wegblijf en mijn wederhelft met de hond buiten staat te wachten.

Wij zijn hier op zoek geweest naar de graven van mijn voorouders. De nieuwsgierige man, waarvan later blijkt dat hij grafdelver is, heeft ons terug zien komen en fietst een stukje met ons op. Hoe ze heten? De Vries en Posthuma.

De man geeft uitleg over het systeem. Oh bestaan er klassen op de begraafplaats? De man knikt bevestigend en wijst aan waar overledenen van de eerste en de tweede klasse hun laatste rustplaats hebben gevonden.

Wij vervolgen onze weg en het plantje wordt ritueel bij het graf van mijn overgrootouders gezet. De man fietst wederom naar ons toe om besmuikt mede te delen dat deze graven tot de derde klasse behoren.

Aangezien ik vind dat het graf prachtig ligt (op een hoek in het weidse veld) kan ik het dan ook niet laten om te vragen wat nu het verschil is. Aha, bepalend is dus de ruimte die er tussen de graven ligt? Een beetje verstrooid kijk ik naar al het groene gras tussen de nabije graven van de derde klasse. De man lijkt dit op te merken en vertelt dat onder al dat gras ook overledenen liggen, maar dat de stenen ontbreken.

Om mij los te weken van het derde-klasse-syndroom nodigt hij mij spontaan uit voor een nieuwe bezichtiging. Snel fietst hij voor mij uit naar een x93ander familielidx94.  De man weet mij te vertellen dat deze puber in de oorlog om is gekomen door een granaatscherf. Oorlogsslachtoffers liggen altijd eerste klas en worden nooit geruimd geeft de man mij ter informatie mee.

Mijn wederhelft laat ondertussen onze hond poseren voor een grafsteen van een bet-overgrootouder. Ik zie het op een afstand en vraag mij af welke eeuwigheidswaarde dit plaatje moet gaan krijgen.